تبلیغات
کمیته تحقیقات دانشجویی دانشکده پیراپزشکی گراش - تشریحات بیهوشی در دنیای پزشکی
کمیته تحقیقات دانشجویی دانشکده پیراپزشکی گراش

?can we be the best!? yes! why not

در سرزمین بیهوشی

 

 

از اتر تا ونتیلاتور

 

پیش از جراحی، متخصص بیهوشی ملاقاتی با بیمار دارد تا بتواند بهترین و مناسب ترین داروها و دوزها را با توجه به شرایط بیمار تعیین کند. اهمیت این مقادیر به علت تاثیر آنها بر ایمنی فرآیند بیهوشی است بر اساس شرایط پزشکی فعلی بیمار، ممکن است متخصص بیهوشی این اطلاعات ار یک بار دیگر در روز جراحی مورد ارزیبابی قرار داده و تغییراتی اعمال کند. پاسخگویی صحیح و دقیق به این سوالات در تعیین داروهای بیهوشی بسیار مهم است.

 

در پزشكی مدرن، بیهوشی عمومی به عنوان حالتی تعریف می‌شود كه در آن فرد به علت استفاده از داروهای بیهوشی، به طور كامل هوشیاری خود را از دست می‌دهد. در طی این فرآیند داروهای مختلف و با اثرات متعدد به بیمار داده می‌شوند كه هدف كلی آنها ایجاد حالت عدم هوشیاری، فراموشی و بی‌دردی است.

انتخاب روش بهینه و داروی مؤثر برای هر بیمار به عهده متخصص بیهوشی است.

بیهوشی عمومی فرآیند پیچیده‌ای است كه مراحل زیر را شامل می‌شود:

ارزیابی‌های پیش از بیهوشی

تجویز داروهای بیهوشی عمومی

معاینه وضعیت قلب و تنفس بیمار

بی‌دردی

كنترل مجاری ورود هوا

كنترل مایعات

كنترل درد پس از جراحی

‏ارزیابی‌های پیش از بیهوشی

 

پیش از جراحی، متخصص بیهوشی ملاقاتی با بیمار دارد تا بتواند بهترین و مناسب‌ترین داروها و دوزها را با توجه به شرایط بیمار تعیین كند. اهمیت این مقادیر به علت تأثیر آنها بر ایمنی فرآیند بیهوشی است. اطلاعاتی كه برای این ارزیابی از بیمار گرفته می‌شوند عبارتند از: سن، وزن، داروهای مورد استفاده، وجود سابقه قرار داشتن تحت بیهوشی عمومی. بر اساس شرایط پزشكی فعلی بیمار، ممكن است متخصص بیهوشی این اطلاعات را یك بار دیگر در روز جراحی مورد ارزیابی قرار داده و تغییراتی اعمال كند. پاسخگویی صحیح و دقیق به این سؤالات در تعیین داروهای بیهوشی بسیار مهم است. به عنوان مثال شخصی كه از مواد الكلی یا اعتیادآور استفاده می‌كند، در صورت پنهان كردن این مسأله احتمالاً در حین جراحی به هوش بوده و یا دچار افزایش فشار خون خواهد شد. استفاده از برخی داروها نیز ممكن است با داروهای بیهوشی تداخل داشته و خطراتی را برای بیمار به وجود آورند.

یكی از جنبه‌های مهم این ارزیابی، بررسی و معاینه دقیق مجاری عبور هوا است. این بررسی شامل معاینه دهان و بافت‌های اطراف حنجره است. وضعیت دندان‌ها و میزان انعطاف‌پذیری گردن بازبینی می‌شود. در صورتی كه كارگذاری لوله تراشه در گلو مشكل باشد، روش‌های جایگزینی مانند لوله‌گذاری در نای، حلق و … استفاده می‌شود.

داروهای پیش از عمل

از چندین ساعت تا چند دقیقه قبل از شروع جراحی ممكن است متخصص بیهوشی داروهایی را از طریق تزریق داخل رگ و یا به صورت خوراكی تجویز كند. معمو‌ل‌ترین داروهای پیش از عمل عبارتند از تركیبات ناركوتیك و سدتیو.

انجام بیهوشی

بیهوشی عمومی هم در اتاق عمل و هم در اتاق مخصوص بیهوشی قابل انجام است. داروی بیهوشی به یكی از روش‌های تزریق داخل رگ (‏IV‏) و یا استنشاق ماده بیهوشی از درون یك ماسك صورت به بدن وارد می‌شود. بیهوشی از طریق تزریق داخل رگ سریع‌تر از استنشاق عمل می‌كند. بیمار در عرض 20-10 ثانیه به طور كامل بیهوش می‌شود. داروهای بیهوشی تزریقی معمولاً عبارتند از پریوفول، كتامین، اتومیدیت و …

‏حفظ بیهوشی

طول مدت تأثیر مواد بیهوشی بین 5 تا 10 دقیقه است و پس از آن فرایند به هوش آمدن آغاز می‌شود. برای افزایش مدت بیهوشی (تا زمان پایان جراحی)، باید مقدار مشخص از تركیبات اكسیژن، ‏NO2‎‏ و مواد بیهوشی دیگر از طریق استنشاق به بیمار داده شود. راه دیگر تزریق دوزهای معینی از ماده بیهوشی است. هر گاه سطح مواد بیهوشی در مغز از حد معینی كمتر شود فرآیند ریكاوری (بازگشت به سطح هوشیاری) اتفاق می‌افتد. از سال 1990، شیوه تزریق كنترل شده مواد بیهوشی با استفاده از پمپ اینفیوژن ابداع شده است. این روش به علت تسریع ریكاوری و كاهش مشكلات پس از بیهوشی (نظیر حالت تهوع و …) ترجیح داده می‌شود.

‏روش‌های نوین

 استفاده از شیوه‌های انسداد عصبی- عضلانی، بخشی از بیهوشی مدرن است. در این شیوه نیازی نیست كه عمق بیهوشی خیلی زیاد باشد. مانیتورینگ این روش به وسیله دستگاه تحریك‌كننده اعصاب محیطی انجام می‌شود. این وسیله پالس‌های الكتریكی كوتاهی را به اعصاب فرستاده و واكنش عضلات را بررسی می‌كند.

‏كنترل وضعیت مجاری عبور هوا

همزمان با كاهش هوشیاری در اثر بیهوشی عمومی، میزان عكس‌العمل‌های محافظتی در مجاری عبور هوا (نظیر سرفه كردن) كاهش می‌یابد و ممكن است الگوی تنفس در اثر اثرات مواد بیهوشی دچار نقص شود. برای باز نگه داشتن مجرای عبور هوا و حفظ پارامترهای تنفس عادی، از لوله‌های تنفسی استفاده می‌شود. این لوله‌ها در زمان بیهوشی به داخل مجرای تنفسی بیمار وارد می‌شود. برای انجام تنفس‌دهی یك لوله تراشه به داخل گلو هدایت می‌شود.

‏مانیتورینگ

مانیتورینگ شامل استفاده از تكنولوژی‌های متعدد به منظور حفظ و كنترل بیهوشی عمومی است. این تكنولوژی‌ها به شرح زیر هستند:

‏1- ECG‏: قرار دادن الكترودهایی بر روی پوست به منظور كنترل نرخ ضربان قلبی. با استفاده از این روش برخی علایم اولیه مشكلات قلبی قابل مشاهده و پیشگیری است. (این روش باید به طور پیوسته انجام شود)

2- پالس اكسیمتری: پروب این وسیله با دقت بر روی یكی از انگشتان نصب می‌شود و به طور پیوسته میان غلظت هموگلوبین حاوی اكسیژن را كنترل می‌كند.

3- كنترل فشار خون: به دو روش انجام می‌شود. روش اول (معمول‌ترین روش)، استفاده از روش غیرتهاجمی (‏NIBP‏) است. این شیوه با استفاده از یك كاف كه به دور بازو یا پا بسته می‌شود، انجام می‌گیرد. سپس فشار خون با استفاده از دستگاه، چندین بار در حین جراحی كنترل می‌شود. در روش دوم فشار خون به صورت تهاجمی (‏IBP‏) اندازه‌گیری می‌شود. بیمارانی كه به بیماری‌های قلبی یا تنفسی حاد مبتلا هستند و یا جراحی‌های بزرگی نظیر جراحی قلب (همراه با خونریزی شدید) در پیش رو دارند با این شیوه كنترل می‌شوند. در این روش، نوعی ابزار پلاستیكی وارد شریان بیمار شده و از این طریق فشار خون وی اندازه‌گیری می‌شود.‏

4- كنترل متناوب غلظت مواد بیهوشی: این كار توسط ماشین بیهوشی و به وسیله اندازه‌گیری درصد مواد بیهوشی استنشاقی انجام می‌شود.

5- پیغام كمبود اكسیژن: برخی مدارات الكترونیكی تعبیه شده در اتاق عمل در صورتی كه سطح اكسیژن‏ هوای اتاق كمتر از 21 درصد باشد پیغام خطا می‌دهند.‏

6- پیغام قطع مدار: نشان‌دهنده قطع مدار به علت رسیدن به حد معینی از فشار در حین تنفس‌دهی است.

7- كنترل دی‏ ‌اكسید كربن (كاپنوگرافی): میزان دی‌ اكسید كربن موجود در ریه‌ها را اندازه‌گیری می‌كند. به این ترتیب متخصص بیهوشی از صحت تنفس‌دهی اطمینان پیدا می‌كند.‏

8- اندازه‌گیری حرارت بدن: برای آگاهی از بروز تب یا افزایش درجه حرارت انجام می‌شود.

9- از دستگاه EEG‏ و یا سایر تجهیزات مخصوص به منظور كنترل عمق بیهوشی استفاده می‌شود.‏

این روش از هوشیاری مغز بیمار ( عدم توانایی وی برای آگاه كردن اطرافیان به علت بی‌حسی سایر اعضای بدنش) جلوگیری می‌كند. همچنین با تعیین عمق بیهوشی از تزریق بیش از اندازه ماده بیهوشی اجتناب مِی‌شود.

مراحل بیهوشی

 مرحله 1: فاصله زمانی بین تزریق دارو و كاهش سطح هوشیاری است. در طی این مدت بیمار قادر به سخن گفتن است.

مرحله 2: در طی این مرحله ضربان قلب و تنفس بیمار موقتاً به هم می‌ریزد. حالت تهوع و حركات اسپاسمی از نتایج این امر است. از آنجا كه ممكن است بروز حالت تهوع منجر به بسته شدن مجرای تنفسی شود، گاهی اوقات با استفاده از داروهای خاص این عبور از این مرحله را سرعت می‌بخشند.

مرحله 3: در این مرحله عضلات كاملاً شل بوده و تنفس بیمار عادی می‌شود. حركات چشم كند شده و در نهایت متوقف می‌شود. اكنون زمان آغاز جراحی فرا رسیده است.

كاهش درد پس از جراحی

فرآیند بیهوشی شامل طرح برنامه‌ای برای تشكیل درد پس از جراحی است. به این ترتیب باید داروهای متعددی به یكی از روش‌های خوراكی، تزریق زیرپوستی یا از طریق سرم به بیمار داده شود. در جراحی‌های ساده، داروهای خوراكی برای كاهش درد كفایت می‌كند ولی در جراحی‌های بزرگ باید از داروهای تزریقی با دوزهای گوناگون استفاده شود. استفاده از مورفین معمول‌ترین روش كاهش درد پس از جراحی‌های بزرگ است.

میزان مرگ و میر ناشی از بیهوشی

به طور كلی، میزان مرگ  و میر ناشی از بیهوشی در حدود 5 در میلیون برآورد می‌شود. علت مرگ در اثر بیهوشی معمولاً به فاكتورهای جراحی و یا بروز مشكلی در فاز دوم بیهوشی مربوط است كه در طی آن عفونت یا نقص در كار یكی از ارگان‌ها (قلب، ریه، كلیه، كبد) رخ می‌دهد.

 

ونتیلاتور بیهوشی 

 

در پزشکی ، هنگامی که بیمار نمی تواند خود عمل تنفس را انجام دهد ، تنفس دهی مکانیکی به عنوان روشی برای کمک و یا جایگزینی فوری (خود بخود) عمل تنفس به کار می رود. همچنین در هنگام تیوب گذاری تهاجمی ( در مقابل تنفس دهی غیر تهاجمی ) که هوا بصورت مستقیم در جریان است، تنفس دهی باید به صورت مکانیکی انجام شود.

در محیط های حساس مانند ICU  و در طی بیماری های حاد، برای مدت کوتاهی از تنفس دهی مکانیکی استفاده می شود. بعضی بیماران که به بیماریهای مزمن مبتلا هستند و به تنفس دهی بلند مدت نیاز دارند ، می توانند در خانه ، موسسة پرستاری و یا مراکز توانبخشی با کمک درمانگر تنفسی و یا پزشک کارهای مربوطه را انجام دهند .

شکل رایجِ تنفس دهی مکانیکی ، تهویة(تنفس دهی) فشار مثبت است که با افزایش فشار در مجاری هوایی و در نتیجه تحمیل هوای اضافی در ریه ها کار می کند . این شیوه در مقابل ونتیلاتورهای خیلی قدیمی فشار منفی معمولی است که در محیط اطراف قفسه سینة بیمار فشار منفی ایجاد می کرد ، که در نتیجه هوا به داخل ریه ها کشیده می شد .

با اینکه هدف از این تکنولوژی، نجات جان انسان است ولی تنفس دهی مکانیکی بسیاری عوارض بالفعل شامل فنوماتوراکس ، صدمات مسیرهای هوایی ، آسیب دندانی ، و ذات الریه در اثر  ونتیلاتور را با خود همراه دارد . بنابراین معمولاً تا حد ممکن از آن اجتناب می شود. وسالیوس (Vesalius ) اولین کسی بود که تنفس دهی مکانیکی را، با قرار دادن نی در نای حیوانات و سپس دمیدن در آن، توصیف کرد .

دستگاه Iron Lung :

دستگاه Iron Lung، در سال 1929 ساخته شد و یکی از اولین دستگاه های فشار منفی بود که برای تنفس دهی بلند مدت استفاده شد . این وسیله در قرن بیستم تصحیح شد و به سبب اپیدمی بیماری فلج اطفال که جهان را در سال 1950 مصیبت زده کرد ، بطور وسیع استفاده شد . این دستگاه شامل یک مخزن باریک است  که تا گردن بیمار را می پوشاند . گردن با لاستیک درزبند(gasket) محکم بسته شده و  بنابراین صورت بیمار (و مسیر هوایی) در معرض هوای اتاق قرار می گیرد .

تبادل اکسیژن و دی اکسید کربن بین رگهای خونی و حفره های هوایی ریوی با روش انتشار انجام شده و به عملکرد خارجی نیازی ندارد. هوا باید به داخل و خارج ریه ها حرکت کرده تا فرآیند تبادل گاز برقرار باشد . در تنفس ناخودآگاه ، فشار منفی  توسط ماهیچه های تنفسی ایجاد شده و در اثر یکسان نبودن فشار هوای محیط و فشار داخلی سینه  ، جریان هوا را تولید می کند .

در دستگاه Iron Lung هوا بوسیله یک پمپ است برای تولید فضای خالی در داخل مخزن  ، بطور مکانیکی مکش شده ، و بنابراین فشار منفی ایجاد می شود . این فشار منفی موجب انبساط قفسه سینه و کاهش فشار درون ریوی و جاری شدن هوا در ریه ها می شود. هنگامی که هوای درون ریه ها به بیرون فرستاده می شود ، فشار درون تانک با فشار محیط اطراف برابر می شود و خاصیت ارتجاعی  قفسه سینه و ریه ها باعث بازدم پسیو می شود .

به این ترتیب، شکم همراه با ریه منبسط شده و جریان برگشت ورید به قلب را جدا کرده و منجر به جریان خون وریدی به سوی اندام تحتانی می شود . بر روی بدنه دستگاه سوراخ بزرگی برای دسترسی پرستار یا دستیار وجود دارد . بیماران می توانند بطور طبیعی صحبت کنند و بخورند ، و آیینه هایی برای مشاهده محیط اطراف در اختیار دارد . بعضی از افراد در این ریه های آهنی بطور نتیجه بخشی برای سالها توانستند زنده ماندند .

امروزه ، ونتیلاتورهای مکانیکی فشار منفی هنوز استفاده می شوند. دستگاه مذکور شبیه به نوعی زره بالاتنه است . زره بالاتنه بخشی است که فشار منفی را فقط در قفسه سینه با استفاده از یک کیسة نرم و سبک بوجود می آورد. عمدة استفادة آن در بیماران مبتلا به اختلالات عصبی است که بعضی عملکرد های عضلانیرا هنور ار دست نداده اند، . با این وجود ، به علت اینکه بیمار فقط در حالی دازکش می تواند از دستگاه استفاده کند، ساییدگی شدید و آسیب های پوستی از تبعات این نوع طراحی به شمار می رود و به عنوان وسیلة بلند مدت استفاده نمی شود. در سالهای اخیر برای این وسیله روکش جدیدی با پوستة پلی کربنات همراه با چسب های متعدد و پمپ نوسانی فشار بالا (بمنظور تنفس دهی دو فازة زرة بالاتنه) ، گذاشته شده است .

ونتیلاتور مکانیکی

مبنای طراحی ونتیلاتورهای فشار مثبت ِمدرن، اساساً به پیشرفت های تکنولوژی نظامی در جنگ جهانی دوم به منظور فراهم کردن اکسیژن برای خلبان های جنگنده در ارتفاع بلند بوده است . چنین ونتیلاتورهایی با مجهز بودن به لوله های کوچک ، کم فشار و کم حجم، جایگزین دستگاه های قدیمی شدند.

 

محبوبیت ونتیلاتورهای فشار مثبت در طی اپیدمی فلج اطفال در 1950 در اسکاندیناوی و ایالات متحده آمریکا بیشتر شد . فشار مثبت به علی تامین کردن %50 اکسیژن از طریق لوله ها به شیوه دستی، منجر به کاهش نرخ مرگ و میر میان بیماران فلج اطفال در اثر ناتوانی تنفسی شد .

 

ونتیلاتور های فشار مثبت با افزایش فشار مسیرهوایی بیمار از طریق  لوله تراشه کار می کند . فشار مثبت به هوا اجازه میدهد تا پایان یافتن تنفس دهی(دم) ونتیلاتور، در مسیر هوایی جریان یابد. سپس ، فشار مسیر هوایی به صفر افتاده و دیوار قفسه سینه به حال خود بر می گردد و ریه ها حجم هوای محبوس در خود را از طریق بازدم پسیو با فشار به بیرون می فرستد.

شرایط قابل استفاده:

هنگامی که تنفس خودبخود بیمار برای بقای زندگی کافی نباشد، همچنین برای پیشگیری از توقف عملکردهای فیزولوژی دیگر، یا تبادل بی نتیجة گاز در ریه ها ، از ونتیلاتور استفاده می شود . دلالت دارد . تنفس دهی مکانیکی تنها برای میسر ساختن کمک به تنفس بکار گرفته می شود و بیمار را شفا نمی دهد .  شرایط بیمار باید به دقت بررسی شده بوده سپس تحت تنفس دهی مکانیکی قرار بگیرد. . بعلاوه ، فاکتورهای دیگرهم باید مورد توجه قرار گرفته شود زیرا تنفس دهی مکانیکی بدون عواقب نیست .

شرایط متداول برای تنفس دهی مکانیکی:

1. آسیب حاد ریه(شامل ARDS و تروما)

2.  ایست تنفسی

3. بیماری های مزمن انسداد ریوی(COPD )

4. اسیدوز حاد ریوی همراه ( pCO2¬¬>50mmHg وpH<7.25 ) ، که ممکن است ناشی از  ازکارافتادگی دیافراگم در اثر از سندروم Guillain-Barre’ ،آسیب Myasthenia Gravis ، یا اثر داروی بیهوشی و داروهای سست کنندة عضله باشد .

5. افزایش نرخ تنفس در مواردی نظیر ، انقباض و دیگر علائم تنگی نفس .

6. هایپوکسیما همراه با فشار جزئی اکسیژن شریانیِ (PaO2 ) و  55mmHg>(FiO2 )

7. مسمومیت ، شوک ، ناتوانی قلبی (congestive heart failure )

 

انواع ونتیلاتورها:

تنفس دهی هوا می تواند بدین گونه باشد :

1. تنفس دهی دستی با استفاده از آمبوبگ

2. تنفس دهی مکانیکی با استفاده از دستگاه ونتیلاتور . انواع ونتیلاتورهای مکانیکی شامل :

ونتیلاتور قابل حمل: این ونتیلاتور کوچک و در عین حال بسیار قوی است و می تواند بصورت پنوماتیکی ( با پمپ هوا) یا از طریق منبع برق AC و یا منبع برق DC  نیرو بگیرد.

ونتیلاتور ICU: این ونتیلاتورها بزرگتر بوده و معمولا به طور پیوسته به برق AC متصل هستند (دارای باتری برای سهولت حمل و نقل های داخلی و همچنین یک پشتیبان در مواقع نقص منبع میباشد).این مدل از ونتیلاتورها اغلب کاربرد مهمی از تنوع وسیع پارامترهای تنفس دهی را فراهم میکند(مثل افزایش نرخ تنفس) . همچنین بسیاری از ونتیلاتورهای ICU داری تجهیزات گرافیکی به منظور فراهم ساختن فیدبک بصری از هر تنفس هستند.

ونتیلاتور NICU: مخصوص به نوزادان زودرس ، اینها زیرمجموعه های مخصوصی از ونتیلاتورهای ICU هستند که برای تحویل دادن حجم و فشار های بسیار دقیق و کوچک مورد نیاز برای تنفس دهی به این بیماران کوچک طراحی شده اند .

ونتیلاتورهای PAP: این ونتیلاتورها مخصوص تنفس غیر تهاجمی طراحی شده و شامل ونتیلاتورهای قابل استفاده در خانه ، به منظور درمان تنگی نفس در خواب هستند.

تنظیمات:

در فیزیولوژی طبیعی ، تبادل گاز(اکسیژن / دی اکسید کربن) در سطح آلوئولهای درون ریه ها اتفاق می افتد. هنگام استفاهدة 100% FiO2  ، درجة خطا با کاستن اندازة PaO2(از گاز خون شریانی) ازmmHg  700  تخمین زده می شود . برای هراختلاف mmHg 100 ای ، میزان خطا 5% است . خطای بیشتر از 25% باید سریعاً پیگیری شود. علت بروز این خطا ، لوله گذاری نا مناسب یا پنومُتُراکس است. اگراین دلایل صحیح نبودند، دلایل دیگری را باید جستجو کرد و  باید برای درمان  از شنت درون ریوی استفاده شود . دیگر دلایل شنت گذاری عبارتند از :

کلاپس                                                                                                                                       ایجاد عفونت از طریق ذات الریه ، سندرم حاد تنگی نفس ، نقص تراکم قلبی یا خونریزی.

چه هنگام باید تنفس دهی مکانیکی را قطع کرد:

قطع تنفس دهی مکانیکی همان قدر که نباید به تاخیر بیافتد ، نباید نا بهنگام نیز انجام شود . هرگاه بیمار قادر به حمایت تنفس دهی خود و اکسیژن گیری طبیعی شد ،  باید با دقت از دستگاه جدا شده و بطور مداوم معاینه شود . چندین پارامتر عینی برای جستجوکردن هنگام قطع تنفس دهی مکانیکی وجوددارد ، اما معیارهای مشخصی برای عمومیت دادن به همه بیماران وجود ندارد.

تنفس دهی غیر تهاجمی ( تنفس دهی فشار مثبت غیر تهاجمی)(NIPPV)

تنفس دهی بدون استفاده از اندوتراکئال تیوب به عنوان تنفس دهی غیر تهاجمی شناخته می شود. تنفس دهی غیر تهاجمی در بیماره های خفیف استفاده می شود. اغلب در بیماری های قلبی ، بیماری مزمن ریوی ، تنگی نفس آ خواب ، و بیماری های عصبی – عضلانی  استفاده شده است . تنفس دهی غیر تهاجمی به طور مستقیم انجام می شود و هیچ دستگاه  تنفس دهی بکار گرفته نمی شود.

بعضی روش های متداول بکار گرفته شده از NIPPV شامل :

1فشار مسیرجریان هوایی مثبت پیوسته (CPAP)

2 فشار مسیرجریان هوایی مثبت دو سطحه(BIPAP)  که در طس آن فشار متناوب بین فشار مسیر جریان هوایی مثبت دمی IPAP و فشار مسیر جریان هوایی مثبت بازدمی EPAP ، با تلاش بیمار راه می افتد .

3 تنفس دهی فشار مثبت نوبتی IPPV از طریق دهانه یا ماسک است.

اتصال به ونتیلاتور:

چندین  وسیله و دستگاه مکانیکی که به منظور حفاظت در برابر کلاپس مسیر هوایی ،نشتی هوا ، و تنفس دهی  وجود دارد .

ماسک صورت : در هنگام احیا و برای نیز تحت بیهوشی ، استفاده از ماسک صورت در اغلب موارد برای جلوگیری از نشت هوا کافی است . مسیر هوایی بیماران  بیهوش  از طریق باز نگه داشتن فک یا بوسیلة استفاده از بازکننده های بینی و دهان برقرار خواهد ماند . به این ترتیب یک راه هوایی از طریق بینی یا دهان به ریه ها فراهم می شود . از اثرات جرئی استفاده از ماسک، ایجاد زخم  در بخش برآمدة بینی برای بعضی از بیماران است . ماسک صورت همچنین برای تنفس دهی غیرتهاجمی در بیمارانهوشیار استفاده می شود .

ماسک حنجره ای : این ماسک باعث کاهش درد و سرفه در اثر  واکنش به لوله تراشه می شود . با این وجود ،بر عکس تیوب های داخل گلو ، این ماسک ها در برابر تنفس دهی، معاینه با دقت فردی و نفس کسیدن خود به خودی بیمار محکم نیستند .

لوله گذاری نای : این روش اغلب برای تنفس دهی مکانیکی در طول ساعت ها یا هفته های متوالی انجام می شود . تیوب ازطریق بینی(تیوب بینی- نایی ) یا دهان(تیوب دهانی- نایی) به داخل نای پیشرفت می کند . در بیشتر نمونه ها تیوب ها با کاف هایی برای محافظت در برابر نشتی و تنفس دهی استفاده می شود . تیوب گذاری با کاف، بهترین محافظ در برابر تنفس است . تیوب های داخل گلو  حتما باعث درد و سرفه می شوند . بنابراین بجز در مواقعی که بیمار غش کرده یا  بیهوش است ، باید با تزریق داروی مسکن همراه باشدتا تحمل این تیوب امکان پذیر شود. دیگر اشکالات این تیوب شامل آسیب به قشر مخاطی بینی یا دهان و یا تنگی مجرای زیر زبانی است .

مسیر هوایی مسدودکنندة مری : معمولا در مواقع ضروری تکنسین پزشکی اگر  مجاز به تیوب گذاری نباشند ، از این تکنیک استفاده می کند . این تیوبی است  که  بعد از اپی گلوت ، به مری وارد می شود . نوک آن برای مسدودکردن مری ، برجسته است و هوا  و اکسیژن از طریق سوراخ هایی که در کنار تیوب است تحویل داده می شود .   

 حلق: در  بیمارانی که نیاز فوری به هوا داشته باشنداستفاده می شود. در این افراد تیوب گذاری از راه گلو ناموفق است ، مسیر هوایی با داخل کردن یک لوله  از طریق جراحی گشوده می شود.. این روش شبیه تراکئوستومی است اما کریکوتیروتومی برای مواقع فوری پیش بینی شده است . 

 تراکئوستومی : هنگامی که بیماران به تنفس دهی مکانیکی برای چندین هفته نیاز دارند ، تراکئوستومی شاید بهترین راه مناسب است .از طریق جراحی راه عبور در نای ایجاد میشود . تیوب های تراکئوستومی بخوبی قابل تحمل بوده و احتیاجی به استفاده از داروهای مسکن نیست .  تیوب های تراکئوستومی شاید در طی درمان در بیماران مبتلا به  بیماری تنفسی شدید و مزمن ، یا در هر بیماری که قطع از تنفس دهی مکانیکی ( ماشینی ) برای او مشکل ایجاد می کند ، یا بیمارانی که بافت عضلانی اندکی دارند ، استفاده می شود .  

 

خطوط انتقال هوا در تنفس مصنوعی

 

مرگ و میر حاصل از عفونت‌های تنفسی بیمارستانی بین 50-30 درصد متغیر است و این ارقام هنگام دستكاری مجاری تنفسی به مراتب افزایش می‌یابد، كه علت آن را روش‌های غیراصولی و كمبود تجهیزات و امكانات جهت تخیله ترشحات تنفسی می‌دانند. بنابراین جهت مراقبت از بیماران خصوصاً دربخش مراقبت‌های ویژه به تكنولوژی جدیدی نیاز است تا بتوان آنها را از خطر مرگ نجات بخشید و بیماران را در وضعیت مناسب نگه داشت.

 

لوله تراشه لوله‌ای تنفسی است كه به طور موقت برای كمك به تنفس فرد كار می‌رود و می‌تواند مسیر تفسی را باز نگه دارد. این لوله خمیده از راه بینی یا دهان وارد نای می‌شود و به عنوان یك مسیر هوایی محسوب می‌شود. سر دیگر این لوله به ونتیلاتور یا كیسه هوایی (احیاكننده دستی) متصل می‌شود و از طریق آن مسیری برای عبور اكسیژن و هوا به ریه‌ها فراهم می‌كند.

تجمع ترشحات در مجرای تنفسی می‌تواند سبب انسداد مجاری هوایی شود و در نتیجه فشار اكسیژن كاهش و فشار شریانی افزایش می‌یابد و باعث تضعیف مراكز تنفسی و اسیدوز می‌شود. همچنین ممكن است باعث نارسایی تنفس یا قلب شده و منجر به مرگ شود.

هرگاه دستگاه تنفسی بیمار دچار انسداد مكانیكی و یا احتباس ترشحات و سرفه غیر مؤثر شود، برای نجات جان بیمار و ادامه حیات او لوله‌گذاری داخل تراشه انجام می‌گیرد.

همچنین زمانی كه عمل سرفه كردن در تخلیه ترشحات مجاری هوایی مؤثر واقع نشود، لازم است برای تمیز كردن مجاری هوایی برنامه دیگری تدوین و اجرا شود، كه یكی از بهترین روش‌های تخلیه راه‌های هوایی استفاده از لوله‌گذاری تراشه است. ساكشن لوله تراشه یك روش مناسب برای تخلیه ترشحات داخل برونش بیمارانی است كه به هر علتی، رفلكس سرفه در آنها دچار اختلال شده است.

لوله تراشه معمولاً فقط برای زمان كوتاه كه بیمار قادر به تنفس نیست استفاده می‌شود. اگر بیمار برای مدتی بیشتر از چند روز نیاز به استفاده از لوله تراشه داشته باشد پزشك یك لوله موقت tracheosiomy در گردن بیمار قرار می‌دهد كه به مراتب راحت‌تر از لوله تراشه است.

 

موارد كاربرد لوله تراشه

• اتصال به ونتیلاتور در صورتی كه خود بیمار قادر به تنفس نباشد.

• بازنگه داشتن نای

• خارج كردن محافظ از ریه‌ها در بیمارانی كه قادر به سرفه كردن نیستند.

كاف لوله تراشه با مدل Mallinckrodt Hi-Lo

یكی از انواع كاف لوله تراشه، مدل mallinckrodt Hi-Lo است. این مدل دارای مزیت‌هایی نسبت به سایر مدل‌های لوله تراشه است، كه در ادامه به معرفی آن خواهیم پرداخت:

1- كاف با جداره نازك (mm 05/0): مطابق با سطوح ناهموار نای است و برای تولید seal با فشار كم به كار می‌رود. بنابراین خطر micro-aspiration (پریدن یك شی كوچك به داخل نای در حین تنفس) را كاهش می‌دهد.

2- قطر استراحت (Resting) بیش از 5/1 برابر قطر نای: برای رسیدن به فشار پایین seal، استفاده از یك كاف با قطر بیشتر از 5/1 برابر قطر نای توصیه می‌شود. نای تا حد كمی به دلیل تغییر در فشار مسیر هوا، منقبض و منبسط می‌شود. كاف نیز باید قادر به انقباض و انبساط همزمان با نای باشد و در عین حال فشار پایین seal هم حذف شود.

3- حجم استراحت زیاد: به دلیل توزیع فشار كاف درونی در سطح وسیعی از نای، طول زیاد و حجم استراحت (Resting) زیاد برای كاف ضروری است. این حجم زیاد در تركیب با قطر استراحت بزرگ در رسیدن به فشار پایین seal در نای مؤثر است كه باعث حفاظت تنفسی بهتر در مسیرهای هوایی پایین‌تر می‌شود.

4- خاصیت ارتجاعی بالا: یك كاف با خاصیت ارتجاعی بالا به اندازه كافی نرم و الاستیك است. این ویژگی باعث می‌شود هنگام خالی شدن تا حد ممكن به جداره‌ تیوپ بچسبد، بنابراین دید بهتری را از طناب‌های صوتی در مدت زمان گذاشتن و برداشتن لوله فراهم می‌كند.

5- فشار پایین كاف درونی: كاف با فشار بالا موجب انسداد خون در طول بافت‌های نای می‌شود. كاف با فشار پایین خطر آسیب‌رسانی به بافت نای را كاهش می‌دهد.

سیستم Lanz كنترل خودكار و محدود كردن فشار كاف در طول دوره بیهوشی و ونتیلاسیون مانیتورینگ فشار كاف درونی به ویژه در دوره‌های طولانی مدت برای رفع مشكلات بیماران مهم است. سیستم Lanz برای كنترل خودكار و تنظیم فشار كاف درونی بدون نیاز به مانیتورینگ اضافی طراحی شده است.

عملكرد سیستم Lanz:

 1) برای رساندن فشار كاف درونی به 25-22 میلی‌متر جیوه (34-30 سانتی‌متر آب)، سیستم Lanz به كمك سرنگ تا تقریباً 40 میلی‌لیتر از هوا پر می‌شود.

2) بعد از برداشتن سرنگ سیستم به طور خودكار فشار كاف را در سطح ثابتی زیر 25 میلی‌متر جیوه (34 سانتی‌متر آب) حفظ می‌كند. (میانگین فشار شریانی در دیواره داخلی نای حدود 35 میلی‌متر جیوه است)

 3) دریچه كنترل ویژه همانطور كه در شكل نشان داده شده است، فشار داخل كاف را به طور خودكار تنظیم می‌كند.

 

مزایا و ویژگی‌ها

• بالن Lanz و دریچه كنترل مرتباً فشار كاف را تنظیم می‌كنند.

• حذف كنترل دستی فشار كاف لوله تراشه به طوری كه در مواقع نیاز كنترل دستی نیز انجام‌پذیر است.

• كاهش خطر پریدن شی خارجی در حین تنفس به داخل نای

• حفظ فشار كاف در هنگام تغییرات دامنه در طول انتقال هوا

• سیستم Lanz یك جزء مكمل برای لوله تراشه است كه از گسستگی و خطرات ناشی از آن جلوگیری می‌كند.

• همه مراقبت‌های مربوط به لوله تراشه در سیستم Lanz موجود هستند.

لوله تراشه برای ونتیلاسیون طولانی مدت Hi-lo LANZ (High Volume-low Pressure)                          كاف Hi-lo كمك می‌كند تا مطمئن شویم، فشار كاف به اندازه كافی پاینی است و آسیبی به بافت نای وارد نمی‌سازد. همچنین لوله Hi-lo دارای دریچه تنظیم فشار LANZ نیز موجود است. روكش خاص سر لوله باعث امنیت و راحتی بیمار در حین لوله‌گذاری می‌شود. این لوله‌گذاری می‌تواند از طریق دهان یا بینی انجام گیرد.

 

لوله Hi-lo Evac

Evac  لوله تراشه‌ای است كه از یك لوله اضافه برای دسترسی و تخلیه بهتر فضای زیر زبانی تشكیل شده است. یكی از دلایل اصلی عفونت‌های برونكوپالمونری (broncho-pulmonary)، در بیماران تحت ونتیلاسیون طولانی مدت، پرش یك ماده از فضای زیر زبانی به داخل نای است. تخلیه پیوسته و منظم فضای زیر زبانی ، باعث كاهش خطر آسیب در مسیر هوایی می‌شود. مطالعات علمی نشان داده‌اند، كه تخلیه منظم فضای زیر زبانی با استفاده از Hi-Lo Ecac در لوله‌گذاری‌های طولانی خطر عفونت‌های تنفسی را تا‌50٪ كاهش می‌دهد. لوله اضافه برای دسترسی بهتر به فضای زیر زبانی است كه به جداره لوله تراشه متصل می‌شود و این لوله وظفه مكش ترشحات از داخل نای و فضای زیر زبانی را بر عهده دارد. لوله اضافه می‌تواند به یك دستگاه ساكشن پیوسته یا متناوب متصل شود تا مكش فضای زیر زبانی به طور خودكار انجام گیرد. در این مدل برای تعیین موقعیت لوله یك ماركر اشعه X در انتهای آن (نزدیك كاف) قرار داده شده است. Hi-Lo Evac همچنین می‌تواند به دریچه تنظیم فشار LANZ متصل شود، كه تحت عنوان Hi-Lo Evac/LANZ مورد استفاده قرار می‌گیرد، سیستم LANZ به طور خودكار، فشار درون كاف را تنظیم می‌كند.

Stain-soft Hi-Lo : لوله تراشه برای لوله‌گذاری كوتاه مدت و میان مدت

در این مدل ازماده نرم‌تری استفاده می‌شود، كه برای لوله‌گذاری از طریق بینی مناسب‌تر است. این ماده نیمه شفاف است و امكان دید بهتری در لوله‌گذاری را فراهم می‌كند. همچنین با استفاده از كاف Hi-Lo فشار پایین مناسب تنظیم می‌شود و  بیشترین حفاظت از نای در حین ونتیلاسیون انجام می‌گیرد. به علاوه این سیستم قابلیت ارتباط با دریچه تنظیم فشار LANZ را نیز دارد.

 

لارینگوسکوپ

 

کلمه ‏Laryngoscope‏  از دو جزء ‏Larynx + Scope‏ تشکیل شده است. این وسیله برای مشاهده حنجره، تارهای صوتی و مجرای بین آنها استفاده می شود. به طور کلی دو نوع لارنگوسکوپ وجود دارد. نوع سخت و نوع قابل انعطاف.

لارنگوسکوپ سخت

این نوع لارنگوسکوپ برای مشاهده مستقیم مجرای صوتی استفاده می شود. دستگاه متشکل است از یک دسته بلند ( که چند باتری در آن قرار می گیرد) و یک تیغه که در نوک آن منبع نوری کوچکی تعبیه شده است. تیغه ها بر دو نوعند. تیغه ‏Macintosh‏ که حالتی خمیده دارد و تیغه ‏Miller‏ که مستقیم است. تیغه‏‎ Macintosh ‎آسان تر کار گذاشته می شود، در حالی که تیغه ‏Miller‏ دید بهتری از تارهای صوتی در اختیار پزشک قرار می دهد. تیغه ‏Miller‏ معمولا در کودکان استفاده می‌شود برای جایگزاری لارنگوسکوپ بیمار باید به پشت دراز بکشد. سپس دستگاه از راه دهان وارد شده و از روی زبان به سمت حنجره رانده می شود تا حدی که تارهای صوتی قابل مشاهده باشند.

از لارنگوسکوپ معمولا در هنگام لوله گذاری در داخل گلو استفاده می شود. این فرآیند غالبا بسیار دردناک و ناراحت کننده است و به همین دلیل در بیماری که به هوش باشد انجام نمی شود. یکی از مشکلاتی که ممکن است در اثر کارگذاری نادرست لارنگوسکوپ رخ بدهد، وارد آمدن آسیب به داندان های بالایی بیمار است. استفاده از لارنگوسکوپ در هنگام لوله گذاری، مرحله ای از بیهوشی عمومی محسوب می شود. لارنگوسکوپ توسط ‏Manuel Garcia‏ اختراع شد که پروفسور موسیقی و مدرس آواز بود!

لارنگوسکوپ قابل انعطاف

این نوع از لارنگوسکوپ برای معاینه های داخل مطب استفاده می شود. در طی معاینه بیمار کاملا به هوش است بنا براین می توان تارهای صوتی را حین صحبت کردن مشاهده کرد. این دستگاه ممکن است به ابزارهایی کوچک برای نمونه برداری از بافت های مشکوک مجهز باشد.

 

سیری در اعماق بی خبری 

 

EEG مناسب ترین وسیله جهت نمایش صحیح عمق آرامش است ولی تغییرات اندکی در عواملی مثل دما، دی اکسیدکربن شریانی ( Paco2) و نوسانات الکترولیت بر روی نتیجه حاصله ااثر سوء خواهند داشت. به علاوه نمایشگر EEG فقط می تواند یکی از موارد بیهوشی از جمله سطح آرامش یا حساسیت به محرک های زیان آور را اندازه گیری کند.

 

لرزش فیزیولوژیک چشم OMT

فعالیت های خودکار نظیر ضربان قلب، عرق کردن و … یا واکنش به بریدگی از جمله نشانه های بیهوشی است اما، این نشانه های بالینی نمی توانند عمق آرامش (Sedation) را تعیین نمی کنند.

لرزش فیزیولوژیک چشم OMT  با فرکانس بالا است، که در افراد ظاهر شده و مربوط به فعالیت صوتی عصب های حرکتی چشمی ساقه مغزی است. این مسئله اولین بار توسط Fliegelman , Alder  در سال 1934 مطرح شد. اخیرا دریافتند که فرکانس OMT در بیماران دارای جراحات از ناحیه سر به سطح هوشیاری فرد مرتبط است، به طوری که با کاهش سطح هوشیاری و بیهوشی فرد جراحت دیده، فرکانس OMT کاهش می یابد. از این رو جهت تعیین عمق بیهوشی از OMT استفاده می شود. میزان OMT بر اساس تکنیک Strain-gagae پیزو الکتریک، اندازه گیری می شود. سنسور مورد استفاده از یک پروب تشکیل شده و شامل یک آمپلی فایر است که بر روی سطح نصب می شود و یک ترانسدیوسرپیزوالکتریکی که با سیلیکون لابر پوشش داده شده است و می تواند جا به جایی حرکات چشم را ازnm  3000-12 اندازه‌گیری کند.

سیگنال تقویت شده سنسور از یک فیلتر پایین گذر (Low-Pass) با فرکانس قطع 150 عبور داده شده و روی یک اسیلوسکوپ نمایش داده می شود. اندازه گیری های انجام شده در زمان های خاص با میانگین گیری از Segment های امواج OMT انجام می شود. برای اطمینان از آنچه خوانده شده و عدم وجود تداخلات و سیگنال های مربوط به فعالیت های عضلانی صورت، یک کپی از اندازه گیری برای تست بعدی گرفته می شود.

 

سیستم Bispectral Index  (BIS)

سیستم Bispectral Index  (BIS)، یک سیستم مانیتورینگ نوروفیزیولوژیک مدرن است که به طور پیوسته منحنی الکتروانسفالوگرام بیمار را در طول مدت بیهوشی عمومی آنالیز می کند تا بدین وسیله بتوان سطح هوشیاری و آگاهی بیمار را مورد مطالعه قرار داد. به بیان ساده تر، BIS روشی است برای تعیین عمق بیهوشی بیمار. طبق گزارشات عنوان شده، امروزه استفاده از این روش در اکثر جراحی هایی که در آن ملزم به بیهوشی بیمار هستند، استفاده می شود.

مقادیر مشخصی جهت تعیین پارامترهای مورد نظر در معرفی این تکنولوژی آورده شده است. محدوده تعریف شده، اعداد 0 تا 99 را شامل می شود، بدین صورت که عدد 0 بیانگر وضعیتی است که در آن EEG فرد کاملا آرام است (Silence)، اعداد نزدیک به 100 معرف حالت هوشیاری (Fully Awake) کامل است و اعداد مابین 40 تا 60  شاخصی برای نشان دادن بیهوشی طبیعی است که میزان تغییزات این اعداد در بین تولیدکنندگان این گونه تجهیزات، متفاوت است. تعیین الگوهای مشخص بیهوشی عمومی برای افراد نرمال در یک محدوده سنی تقریبا مشابه (به عنوان مثال بچه های با سن بالاتر از 1 سال)، این امکان را برای متخصص بیهوشی فراهم می آورد تا بتواند میزان داروی مشخصی را جهت ثابت نگه داشتن عمق بیهوشی بیمار و کنترل شدت بیهوشی مشخص کند. در نتیجه فرد بیمار پس از انجام عمل جراحی به علت تزریق دوز مناسبی از دارو، سریعتر و به طرز مناسبی به هوش خواهد آمد.     

تعاریف جدیدی در زمینه پیشرفت مانیتورینگ BIS در حال انجام است که امید است در آینده‌ای نزدیک به قابلیت های این سیستم‌ها اضافه شود. در صورت تحقق این اهداف، BIS باعث کاهش وقوع هوشیاری های با عوامل درونی (درون بدنی) در طول فرآیندهای جراحی با ریسک بالا می‌شود، همچنین نقش مکملی را در پیشگوئی مدت زمان به هوش آمدن (Recovery) خواهد داشت، مخصوصا در زمانی که بیمار دچار آسیب های شدید مغزی شده باشد.

معرفی سیستم BIS به بخش های مراقبت ویژه، این امکان را برای پزشکان فراهم می آورد تا دوز استانداردی از داروی بیهوشی را برای بیمار تجویز کنند. همچنین از آن برای مانیتور کردن وضعیت بیمار (به همراه اندازه گیری فشار داخل جمجمه ای) در درمان مشکلاتی موسوم به Burst Suppression استفاده می شود.

هم اکنون از  BISدر جابه جائی بیماران با وضعیت حاد در آمبولانس و هلی کوپتر نیز استفاده می‌شود.

محاسبات در BIS

ماهیت عملکردی سیستم BIS  شامل گرفتن سیگنال (EEG)، آنالیز و پردازش آن برای تبدیل نتیجه پردازش به یک عدد است. برخی از سیستم های دیگر ادعا می کنند که قادر به انجام این گونه محاسبات هستند، اما واقعیت این است که این گونه محاسبات به شدت وابسته به پردازش کامپیوتری در سطح پیشرفته است. در سال‌های اخیر دسترسی به پروسسورهای کامپیوتری بسیار سریع و ارزان، پیشرفت های چشمگیری را در این راستا پدید آورده است.

هنگامی که شخص بیدار است، کورتکس مغزی بسیار فعال بوده و سیگنال EEG  فرد نیز ظاهر می‌شود و زمانی که خواب است و یا تحت بیهوشی عمومی قرار می‌گیرد، الگوهای رفتاری سیگنال‌ها تغییر پیدا می‌کند، به عبارتی فعالیت‌ها کمتر می‌شود. این تغییرات از سیگنال های با فرکانس‌های بالاتر تا سیگنال‌های با فرکانس پائین تر پدیدار می شود (که با آنالیزهای فوریه قابل مشاهده است) و زمینه‌ای برای بیشتر تصادفی شدن همبستگی سیگنال از قسمت های مختلف کورتکس خواهد شد.

شاخص دوطیفی (Bispectral Index) یک نمونه سیگنال الکتروانسفالوگرام بر پایه تجمیع ریز پارامترهای انسفالوگرافیک شامل دامنه زمانی، دامنه فرکانسی و اطلاعات طیفی با مراتب بالاتر (آنالیز دوطیفی) است. محققان مانیتورینگ EEG،  ثبت های بسیاری (نزدیک به 1000 مورد) را از داوطلبین بالغ و سالم در مراکز کلینیکی تخصصی و همچنین انواع داروهای بیهوشی متمرکز کردند، سپس با انطباق متغیرهای طیفی توان و متغیرهای دوطیفی بر روی مدل های آماری چند متغیره، موفق به محاسبه اعداد مربوط به BIS شدند. 

 

عمق بیهوشی در کودکان

برخی از مطالعات نشان دهنده حساسیت بالاتر کودکان و افزایش شدت وقوع هوشیاری در آنها در مقایسه با افراد بالغ هستند. مانیتورینگ افراد جوان تر در برخی موارد تا حدودی غیر قابل اعتماد است، که علت آن را می توان در اختلاف بین الگوهای EEG کودکان نارس (Immature)  و الگوهای EEG افراد بالغی دانست که الگوریتم BIS از آنها برای آنالیز و پردازش استفاده می کند.

ارتباط دهی BIS

BIS  یک معیار چندمتغیره برگرفته از الکتروانسفالوگرام بوده که با نرخ متابولیک گلوکز مرتبط است. مغز از طریق این فعالیت متابولیک، فعالیت خود را باز می یابد. قابلیتی که به وسیله آن می‌توان اطلاعاتی را از درون و بیرون بدن بدست آورده و این اطلاعات را با قوه ادراک و هوشیاری شخص ارتباط داد. از دست رفتن هوشیاری و بیداری پس از بیهوشی هردو، از عواملی هستند که با این معیار مرتبطند.

شاخص دوطیفی (Bispectral Index)  برای اندازه گیری سطح آگاهی و هوشیاری، بهبود نیافته و مستقلا برای تعیین عمق بیهوشی به کارگرفته شده است. مهمتر اینکه نمی توان یک معیار ثابت برای اعداد نسبت داده شده به سطح بیهوشی افراد اختصاص داد، به عبارت دیگر محدوده اعداد بیهوشی از یک بیمار تا بیمار دیگر ممکن است کاملا متفاوت باشد و به تبع آن پیش بینی در این راستا نیز کاملا متفاوت خواهد بود.

BIS  نیز همانند سایر روش ها، به نویز و آرتیفکت حساس است، بنابراین اعداد مربوط به BIS  در هر وضعیتی قابل اعتماد نخواهند بود.

اگر چه احتمال آن می رفت که مانیتورینگ سیستم عصبی خودمختار بسیار مناسب تر برای اهدافی چون دسترسی به واکنش تحریکات مهلک در طول جراحی باشد و همچنین اینکه مانیتورینگ سیستم عصبی مرکزی برای تعیین سطح هوشیاری مناسب تر باشد، اما BIS  به عنوان روشی شناخته شد که توسط آن متخصصین بیهوشی برای اولین بار توانستند از آن برای تعیین عمق بیهوشی در اعمال جراحی با ریسک بالا استفاده کنند.



فهرست وبلاگ

پیوندهای روزانه

طبقه بندی

آرشیو

نویسندگان

پیوندها

صفحات جانبی

نظرسنجی

    نظر شما راجع به این website چیست؟




آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

جستجو

آخرین پستها